«Για όσους ξέχασαν πως το ξεκίνημα έχει γίνει»

    Το να μπορέσουμε να γίνουμε πιο ικανοί στο να δουλεύουμε μαζικά με τη στρατηγική μας, το Πρόγραμμά μας, προϋποθέτει να κατανοούμε ολόπλευρα το αντικειμενικό χαρακτηριστικό της εποχής μας, που είναι η ωρίμανση των υλικών προϋποθέσεων για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση παγκοσμίως, και στη χώρα μας. Αντικειμενικό, γιατί - όπως διδάσκει ο μαρξισμός-λενινισμός - δεν εξαρτάται ούτε από τη συνείδηση των μαζών (αν το κατανοούν δηλαδή ή όχι) ούτε από το συσχετισμό δυνάμεων στο κίνημα. Ετσι κι αλλιώς, η πραγματοποίηση της επαναστατικής ανατροπής της αστικής τάξης από το τιμόνι της εξουσίας έχει και αυτή τους «κανόνες» της, όπως ανέλυσε διεξοδικά ο Λένιν μιλώντας για την επαναστατική κατάσταση και τους όρους εμφάνισής της.

    Τι σχέση μπορεί να έχουν τα παραπάνω με τη σημερινή άγρια πραγματικότητα που βιώνουν η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της παγκόσμια και στη χώρα μας, καθώς και με τη διεξαγωγή του 21ου Συνεδρίου του Κόμματός μας και τις Θέσεις του; Η απάντηση είναι: Αμεση!

Τα διδάγματα της Κομμούνας

Ύστερα από το πραξικόπημα, που έβαλε τέρμα στην Επανάσταση του 1848, η Γαλλία έπεσε 18 χρόνια κάτω από το ζυγό του καθεστώτος του Ναπολέοντα. Το καθεστώς αυτό οδήγησε τη χώρα όχι μόνο στην οικονομική καταστροφή, αλλά και στην εθνική ταπείνωση. Το προλεταριάτο, που εξεγέρθηκε ενάντια στο παλιό καθεστώς, επωμίστηκε δύο καθήκοντα, ένα πανεθνικό και ένα ταξικό: Την απελευθέρωση της Γαλλίας από τους Γερμανούς εισβολείς και τη σοσιαλιστική απελευθέρωση των εργατών από τον καπιταλισμό. Το πιο πρωτότυπο χαρακτηριστικό γνώρισμα της Κομμούνας βρίσκεται σ' αυτήν ακριβώς τη συνένωση των δύο καθηκόντων.

30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 13ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ

 5ο) Τα κρίσιμα γεγονότα από το 13ο Συνέδριο μέχρι τον Ιούλη του 1991

Οι μήνες που ακολούθησαν από το 13ο Συνέδριο το Φλεβάρη μέχρι τη διάσπαση τον Ιούνη είναι μια περίοδος όξυνσης της εσωκομματικής διαπάλης.

Η φραξιονιστική δράση της οπορτουνιστικής ομάδας κορυφώνεται. Ο αστικός Τύπος βομβαρδίζει καθημερινά στηρίζοντας τους «ανανεωτικούς» και ανοιχτά στο πλευρό τους στέκονται τα στελέχη της ΕΑΡ και άλλων δυνάμεων που συμμετείχαν στον «Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου». Η πίεση που ασκείται είναι προς μία κατεύθυνση, τη διάλυση του ΚΚΕ μέσα στον Συνασπισμό.

Ο «Ριζοσπάστης» και ο «902» αξιοποιούνται από την αντικομματική ομάδα για την προβολή των θέσεών της. Με μια ματιά στα φύλλα της εποχής μπορεί κανείς να συνειδητοποιήσει ότι είναι χαρακτηριστικά δυσανάλογη η προβολή των θέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ και της ΓΓ της ΚΕ Αλ. Παπαρήγα σε σχέση με την προβολή των ατομικών απόψεων στελεχών της που ανήκαν στη φραξιονιστική ομάδα, ή με την προβολή της δραστηριότητας του Συνασπισμού και της Μ. Δαμανάκη ως προέδρου του. Η Απόφαση της ΚΕ για αλλαγή του διευθυντή της εφημερίδας τον Μάρτη του 1991 (μέχρι τότε ήταν ο Θ. Καρτερός) συναντά την αντίδραση μερίδας των κομματικών μελών και των εργαζομένων στον «Ριζοσπάστη», οι οποίοι με ανακοινώσεις και δηλώσεις που δημοσιεύονται στην εφημερίδα επιτίθενται στην ΚΕ και στο ΠΓ, έχοντας βέβαια τη στήριξη των αντίστοιχων στελεχών.

Οπως και να 'χει, από την επόμενη μέρα του Συνεδρίου στην πραγματικότητα ο «Ριζοσπάστης» λειτουργούσε ως βήμα αντιπαράθεσης, με άρθρα και συνεντεύξεις που εξέφραζαν αντικρουόμενες απόψεις μέσα στην ΚΕ.

Ο Συνασπισμός ενάντια στο ΚΚΕ

30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 13ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ

4ο) Το 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ κρίσιμος σταθμός της εσωκομματικής διαπάλης

Μετά την Ευρεία Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ τον Ιούνη του 1990 και με δεδομένη την απόρριψη του Προσχεδίου των Θέσεων από την πλειοψηφία της ΚΕ, στις 2 Ιούλη συνέρχεται εκ νέου η ΚΕ και αναθέτει στο ΠΓ να διαμορφώσει το τελικό σχέδιο θέσεων. Το Κόμμα όμως ήδη έχει μπει σε περίοδο σκληρής εσωκομματικής διαπάλης που διαρκεί περίπου ένα χρόνο μέχρι τον Ιούλη του 1991, οπότε και η κρίση κορυφώθηκε και πήρε χαρακτήρα ανοιχτής ρήξης. Τους μήνες που ακολούθησαν ξετυλίχθηκε μια συστηματική προσπάθεια των στελεχών της οπορτουνιστικής ομάδας με ανοιχτές παραβιάσεις των αρχών λειτουργίας του Κόμματος και φραξιονισμό, με στόχο να επιβάλουν τις θέσεις τους στο Κόμμα. Στην όλη προσπάθεια στρατεύτηκαν και άλλες οπορτουνιστικές και σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις που δρούσαν ως σύμμαχοι μέσα στον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου, αποδεικνύοντας πως οι δυνάμεις αυτές δεν έχασαν ποτέ τον αντι-ΚΚΕ χαρακτήρα τους.

Σε αυτή τους την προσπάθεια αξιοποίησαν και τον «Ριζοσπάστη». Με απόφαση της Διεύθυνσης της εφημερίδας ανοίγουν στήλες «διαλόγου» και «γνώμης», στις οποίες καταγράφονται ατομικές απόψεις των μελών του Κόμματος επί παντός του επιστητού. Σκοπός αυτής της διαδικασίας ήταν η ζύμωση των θέσεων της ομάδας σε όλο το Κόμμα, ενώ ταυτόχρονα εξέφραζε και την αντίληψη ότι ο «Ριζοσπάστης» δεν πρέπει να είναι Οργανο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, δηλαδή καθημερινός οργανωτής και προπαγανδιστής υπό την καθοδήγηση της ΚΕ, εκφράζοντας τις συλλογικά επεξεργασμένες θέσεις του Κόμματος, αλλά ένα «βήμα διαλόγου», ανταλλαγής απόψεων των μελών και στελεχών του. Αυτήν την άποψη την εξέφρασε, άλλωστε, ανοιχτά ο Θ. Καρτερός, διευθυντής του «Ριζοσπάστη», πρόταση που βεβαίως απορρίφθηκε από το Συνέδριο.

Στα στελέχη της αντικομματικής ομάδας «δόθηκε βήμα» και στήριξη από τον αστικό Τύπο, για να διατυπώνουν τη γνώμη τους, να προωθούν τις απόψεις τους.

30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 13ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ

 3ο) Στην πορεία προς το 13ο Συνέδριο. Η Ευρεία Ολομέλεια του Ιούνη 1990

Στις 11 Ιούλη του 1989, η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ κάνει δεκτό το αίτημα του Χ. Φλωράκη να αντικατασταθεί στη θέση του Γενικού Γραμματέα. Η ΚΕ αποφασίζει την αντικατάστασή του από τον Γρ. Φαράκο στη θέση του Γ. Γραμματέα και ταυτόχρονα την ανάδειξη του Χ. Φλωράκη στη θέση του Προέδρου του Κόμματος. Τον Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου, σε Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής εκλέγονται αναπληρωματικά μέλη του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ οι Π. Λαφαζάνης, Γ. Δραγασάκης, Θ. Καρτερός. Στο 5ο Συνέδριο της ΚΝΕ, που πραγματοποιήθηκε τον Γενάρη του 1990, Γραμματέας του ΚΣ αναδείχτηκε ο Τ. Θεοδωρικάκος. Σημειώνεται μια ενίσχυση στα καθοδηγητικά όργανα του Κόμματος αυτών των προσώπων που υπήρξαν φορείς των σοσιαλδημοκρατικών απόψεων μέσα στο Κόμμα.

Τοποθετήσεις του ΚΚΕ για τις αντεπαναστατικές εξελίξεις στις χώρες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης

Την περίοδο του φθινοπώρου έως τον Δεκέμβρη του 1989 εξελίσσονται μια σειρά από αντεπαναστατικά γεγονότα στις χώρες της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης με κορυφαία τα γεγονότα στη Γερμανία και την «πτώση του τείχους του Βερολίνου» τον Νοέμβρη. Σε όλα τα κράτη η αντεπαναστατική διαδικασία γίνεται ουσιαστικά από τα πάνω με τα ίδια τα Κομμουνιστικά Κόμματα εξουσίας να παραδίδουν την εξουσία, να μετονομάζονται και να απεμπολούν κάθε στοιχείο κομμουνιστικής αναφοράς και ταυτότητας.

30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 13ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ

 2ο) Για τα δύο «αλληλοτροφοδοτούμενα οπορτουνιστικά κέντρα»

Ηεπιλογή της συμμετοχής στην κυβέρνηση Τζαννετάκη όξυνε την κρίση που υπέβοσκε στο Κόμμα και η οποία, με ευθύνη δεξιών και «αριστερών» οπορτουνιστικών ομάδων που δρούσαν μέσα του, μεταφέρθηκε μελετημένα και μέσα στην ΚΝΕ με αποτέλεσμα τη διάσπαση της Οργάνωσης το φθινόπωρο του 1989.

Οι αιτίες συγκρότησης των δύο οπορτουνιστικών κέντρων που δρούσαν μέσα στο ΚΚΕ τη δεκαετία του 1980 είναι αντικείμενο βαθύτερης συλλογικής ιστορικής μελέτης που είναι σε διαδικασία εξέλιξης για το Κόμμα μας. Σίγουρα όμως δεν μπορεί να αποσπαστεί από τα προβλήματα στρατηγικής του ΚΚΕ, τις αντιφάσεις σε πολιτικές θέσεις και αποφάσεις, την επίδραση των εξελίξεων στην ΕΣΣΔ και το Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα, ζητήματα που επίσης σχετίζονται με τη λειτουργία του Κόμματος, των Οργάνων του, ζητήματα κοινωνικής σύνθεσης του Κόμματος και της ΚΝΕ κ.λπ.

30 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 13ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΕ

 1ο) Οι κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα

Στις βουλευτικές εκλογές και τις ευρωεκλογές της 18ης Ιούνη του 1989 κυριάρχησε το ζήτημα των σκανδάλων. Τα κόμματα που μπήκαν στη Βουλή έλαβαν: Η Νέα Δημοκρατία 44,25% και 145 έδρες, το ΠΑΣΟΚ 39,15% και 125 έδρες, ο Συνασπισμός 13,12% και 28 έδρες, η ΔΗΑΝΑ 1,01% και 1 έδρα και το κόμμα «Εμπιστοσύνη - Πεπρωμένο» (Μουσουλμάνοι της Δ. Θράκης) 0,39% και 1 έδρα.

Λόγω της αυξημένης αναλογικότητας που είχε ο εκλογικός νόμος που ψήφισε το ΠΑΣΟΚ, για να αποτρέψει την αυτοδυναμία της ΝΔ, δεν έγινε δυνατό να σχηματιστεί αυτοδύναμη κυβέρνηση. Το ζήτημα που έμπαινε ήταν ότι χωρίς σχηματισμό κυβέρνησης και με τη διάλυση της Βουλής υπήρχε ο κίνδυνος παραγραφής των σκανδάλων. Ξεκίνησαν διαβουλεύσεις ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα, με στόχο το σχηματισμό κυβέρνησης, ώστε να αντιμετωπιστεί αυτό το ζήτημα. Τελικά συγκροτήθηκε η κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Τζαννή Τζαννετάκη, στέλεχος της ΝΔ που ορκίστηκε στις 2 Ιούλη του 1989, η οποία κυβέρνησε για ένα τρίμηνο. Την κυβέρνηση στήριξε η ΝΔ και ο Συνασπισμός. Εκ μέρους του Συνασπισμού υπουργικές θέσεις πήραν οι Ν. Κωνσταντόπουλος, Φ. Κουβέλης, Θ. Παπαμάργαρης και Γ. Μυλωνάς.

Τι είναι ο ιμπεριαλισμός

 Για τον Λένιν ο Ιμπεριαλισμός είναι Καπιταλισμός σε ένα συγκεκριμένο στάδιο ανάπτυξης. Ο Ιμπεριαλισμός είναι δηλαδή μια έννοια ταυτόσημη με αυτήν του μονοπωλιακού καπιταλισμού. Για τον Λένιν τα βασικά χαρακτηριστικά αυτού του Καπιταλισμού ήταν τα εξής:

«1) Συγκέντρωση της παραγωγής και του κεφαλαίου, που έχει φτάσει σε τέτοια υψηλή βαθμίδα ανάπτυξης, ώστε να δημιουργεί μονοπώλια που παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην οικονομική ζωή.

2) Συγχώνευση του τραπεζικού κεφαλαίου με το βιομηχανικό και δημιουργία μιας χρηματιστικής ολιγαρχίας πάνω στη βάση αυτού του χρηματιστικού κεφαλαίου.

ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

• του Χρήστου Μπαλωμένου

Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

Όλα τα Μεταβατικά Προγράμματα βασίζονται στη ρητή ή άρρητη αποδοχή της θέσης ότι το εργατικό κίνημα μπορεί –υπό προϋποθέσεις– να επιβάλλει στην καπιταλιστική κυριαρχία σε καθοριστικό βαθμό τη θέλησή του εντός του πλαισίου του καπιταλισμού, χωρίς την ανατροπή του αστικού κράτους και χωρίς την εξουσία της δικτατορίας του προλεταριάτου. Αυτές οι κατακτήσεις που θα αποσπά η εργατική τάξη μπορούν να διευρύνονται συνεχώς, τροφοδοτώντας ταυτόχρονα τις επαναστατικές διαθέσεις σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Αυτή η διαδικασία θα κορυφωθεί με την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.
Όσον αφορά τα αιτήματα του Μεταβατικού Προγράμματος, αυτά θα υλοποιούνται στην πορεία της

Το καπιταλιστικό σύστημα δεν εξυγιαίνεται, ανατρέπεται

Οι παρεμβάσεις του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΚΚΕ, Θ. Παφίλη, και του βουλευτή του ΚΚΕ, Γ. Δελή, στην προχτεσινή συζήτηση για το πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής σχετικά με τη δανειοδότηση κομμάτων και ΜΜΕ

Τους διαγκωνισμούς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με τη ΝΔ και τα άλλα αστικά κόμματα για το ποιος είναι καλύτερος διαχειριστής των συμφερόντων του κεφαλαίου, αλλά και ικανότερος για τη χειραγώγηση και τον εγκλωβισμό εργατικών - λαϊκών συνειδήσεων, ανέδειξαν με τις τοποθετήσεις τους οι βουλευτές του ΚΚΕ κατά τη συζήτηση που έγινε στην Ολομέλεια της Βουλής την περασμένη Τετάρτη, επί του πορίσματος της Εξεταστικής Επιτροπής για τη νομιμότητα της δανειοδότησης κομμάτων και ΜΜΕ από τις τράπεζες.

«Καβγάς» για το ποιος είναι ο καταλληλότερος διαχειριστής του βάρβαρου συστήματος

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Θανάσης Παφίλης, χαρακτήρισε την όλη συζήτηση που έγινε στην Ολομέλεια ως «καλλιστεία της ατάκας» και «πασαρέλα», προκειμένου τα αστικά κόμματα

Η διαλεκτική - υλιστική προσέγγιση των Φυσικών Επιστημών και η αντιμετώπιση των θρησκευτικών προκαταλήψεων

Πολλά γράφτηκαν και ακούστηκαν για το ζήτημα των Θρησκευτικών στα σχολεία. Το όλο θέμα παρουσιάστηκε ως σύγκρουση ανάμεσα σε ένα «προοδευτικό» τμήμα της κοινωνίας που εκφραζόταν μέσα από ένα κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ, του Ποταμιού αλλά και φιλελεύθερων διανοητών και το «συντηρητικό» κομμάτι που εκφράζεται μέσα από την ηγεσία της Εκκλησίας, τμήμα της ΝΔ και τους ΑΝΕΛ.

Το ερώτημα είναι: Οι αλλαγές στο μάθημα που έφερε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, υλοποιώντας επεξεργασίες επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, διαμορφώνουν επιστημονικό κριτήριο προσέγγισης της θρησκείας; Ακόμα παραπέρα, η κατεύθυνση και το περιεχόμενο της διδασκαλίας των Φυσικών Επιστημών συμβάλλουν, όπως γίνεται σήμερα, σε μια πιο ολοκληρωμένη επιστημονική εικόνα του κόσμου;

Στην προσπάθεια του ανθρώπου να εξηγήσει τον κόσμο...

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ποια είναι η αιτία της αναζήτησης από τον άνθρωπο της «αλήθειας» έξω από τον πραγματικό κόσμο στον οποίο ζει και πώς αυτή η

Για τον πόλεμο και τη Σοσιαλιστική Επανάσταση

Είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι οι πόλεμοι δε σταμάτησαν ποτέ, ακόμα και σε σχετικά ειρηνικές περιόδους. Όταν όμως τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν, όταν ένας πόλεμος με γενικότερες διεθνείς διαστάσεις προβάλλει πιο πιθανός, τα καθήκοντα και οι ευθύνες των κομμουνιστών μεγαλώνουν. Η επικαιρότητα των ζητημάτων που σχετίζονται με τον πόλεμο αναδεικνύει την ανάγκη συζήτησης γύρω από αυτά, ανατρέχοντας στην πείρα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και στην πλούσια αρθρογραφία του Λένιν για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Η ΚΕ του ΚΚΕ στις Θέσεις για το 19ο Συνέδριο επισημαίνει για τα αίτια και την ουσία του ιμπεριαλιστικού πολέμου: «Οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, που οδήγησαν στο παρελθόν σε δεκάδες τοπικούς, περιφερειακούς και σε δύο παγκόσμιους πολέμους, θα συνεχίσουν να οδηγούν σε σκληρές συγκρούσεις, οικονομικές, πολιτικές και στρατιωτικές, ανεξάρτητα από τη σύνθεση ή ανασύνθεση, τις αλλαγές στη δομή και στο πλαίσιο στόχων διεθνικών ιμπεριαλιστικών ενώσεων, τη λεγόμενη νέα "αρχιτεκτονική” τους. Άλλωστε, "ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα", ιδιαίτερα σε συνθήκες βαθιάς κρίσης υπερσυσσώρευσης και σημαντικών αλλαγών στο συσχετισμό των δυνάμεων του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος, όπου το ξαναμοίρασμα των αγορών σπανίως γίνεται αναίμακτα.»

O ιμπεριαλιστικός πόλεμος αρκετές φορές στην ιστορία δημιούργησε το έδαφος στο οποίο

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ H ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

[Άπαντα Λένιν, τόμ. 26, σελ. 13-23]

Ο ευρωπαϊκός πόλεμος, που προετοίμαζαν επί δεκαετίες οι κυβερνήσεις και τα αστικά κόμματα όλων των χωρών, ξέσπασε. Η αύξηση των εξοπλισμών, η όξυνση στο έπακρο της πάλης για αγορές στην εποχή του νεότατου, του ιμπεριαλιστικού σταδίου ανάπτυξης του καπιταλισμού των προηγμένων χωρών, τα δυναστικά συμφέροντα των πιο καθυστερημένων μοναρχιών της Ανατολικής Ευρώπης έπρεπε αναπόφευκτα να οδηγήσουν και οδήγησαν σ' αυτόν τον πόλεμο. Η αρπαγή εδαφών και η υποδούλωση ξένων εθνών, η καταστροφή του ανταγωνιζόμενου έθνους, η καταλήστευση του πλούτου του, η απόσπαση της προσοχής των εργαζομένων μαζών από τις εσωτερικές πολιτικές κρίσεις της Ρωσίας, της Γερμανίας, της Αγγλίας και των άλλων χωρών, η διαίρεση και η εθνικιστική εξαπάτηση των εργατών και η εξόντωση της πρωτοπορίας τους με σκοπό την εξασθένιση του επαναστατικού κινήματος του προλεταριάτου —αυτό είναι το μοναδικό πραγματικό περιεχόμενο, το νόημα και η σημασία του σημερινού πολέμου.

Στη σοσιαλδημοκρατία πέφτει πρώτ' απ' όλα το καθήκον να αποκαλύψει αυτήν την αληθινή σημασία του πολέμου και να ξεσκεπάσει αμείλικτα την ψευτιά, τα σοφίσματα και τις «πατριωτικές» φράσεις που διαδίδουν οι κυρίαρχες τάξεις, οι τσιφλικάδες και η αστική τάξη, για να υπερασπίσουν τον πόλεμο.

Επικεφαλής της μιας ομάδας των εμπόλεμων εθνών βρίσκεται η γερμανική αστική τάξη, που

Είναι ο κομμουνισμός αποκλειστικός;

 "...να μην επιτραπεί πια η χρησιμοποίηση ορισμένων λέξεων, όπως «ελευθερία», «δικαιοσύνη», «ανθρωπιά», «μόρφωση», «παραγωγικότητα», «τόλμη», «εντιμότητα», προτού ξεκαθαριστεί η πραγματική σημασία τους, δηλαδή πριν καθαριστούν από τη βρωμιά, που κόλλησε επάνω τους στη διάρκεια της λειτουργίας τους μέσα στην αστική κοινωνία. Οι αντίπαλοί μας είναι οι αντίπαλοι της ανθρωπότητας. Δεν έχουν «δίκιο» από την άποψή τους: η ίδια η άποψή τους αποτελεί το άδικο."

Πολλοί, σχεδόν όλοι οι αστοί κριτικοί της «Μάνας» μάς είπαν, ότι αυτή η παράσταση είναι μια υπόθεση που αφορά τους κομμουνιστές και μόνο. Μίλησαν γι' αυτήν όπως θα μιλούσαν περίπου για ένα θέμα που αφορά τους κονικλοτρόφους ή τους παίχτες σκακιού, δηλαδή, σαν κάτι που αφορά πολύ λίγους ανθρώπους και που, προπαντός, δεν μπορεί να κριθεί από ανθρώπους άσχετους με τα

Εκτιμήσεις και συμπαιράσματα από τον Μάη του 1936

Αποσπάσματα από τις ομιλίες των Μ. Μαΐλη και Ζ. Λυμπερίδη

«Ο Μάης του '36 βρέθηκε μπροστά στην αστική στρατηγική που όδευε προς την πλήρη πραγματοποίησή της, με δεδομένη την πρόθεση της αστικής τάξης και του βρετανικού παράγοντα να την επιβάλλουν δια πυρός και σιδήρου, εγκαθιδρύοντας σε λίγο καιρό τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου.

Απέναντι στην αστική στρατηγική το ΚΚΕ και το εργατικό κίνημα δεν ήταν προετοιμασμένα να αντιτάξουν τη δική τους αυτοτελή στρατηγική, τη μόνη που μπορούσε να θίξει στο βάθος την αντίστοιχη αστική στρατηγική, την οποία δεν ήταν δυνατό τότε να ανατρέψει, ήταν όμως δυνατό να δυσκολέψει την εφαρμογή της και να δημιουργήσει ταυτόχρονα προϋποθέσεις για τη συνέχιση του ταξικού αγώνα από καλύτερες θέσεις.

Η στρατηγική του Κόμματός μας χάραζε τη διαχωριστική γραμμή μέσα στα όρια των ενδοαστικών ανταγωνισμών, επιλέγοντας ως σύμμαχο μία αστική δύναμη, το Κόμμα Φιλελευθέρων, το οποίο ήταν ο

Η οπορτουνιστική επίθεση στο ΚΚΕ με τη μέθοδο της εξαπάτησης

Σαν εισαγωγή

Διάφοροι του φραξιονιστικού οπορτουνισμού, που εμφανίζονται μέσα από τον λεγόμενο «Εργατικό Αγώνα», τη «Νέα Σπορά» κ.λπ., εδώ και μερικά χρόνια πήραν εργολαβικά την υπόθεση να «υπερασπίσουν» την Ιστορία του ΚΚΕ, με σκοπό όμως να χτυπήσουν το ΚΚΕ, επειδή αυτό βγάζει διδάγματα από την Ιστορία του. Ετσι γράφουν, ότι ένας πυρήνας (!) στελεχών του, αποδομεί την ιστορία του Κόμματος (!), διαστρεβλώνει (!) την ιστορική αλήθεια. Και αυτό, γιατί η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, όπως γράφουν, «είναι αποφασισμένη να διαλύσει το Κόμμα, όπως το ξέραμε»!...

Αυτά και άλλα γράφουν, προσβάλλοντας ταυτόχρονα τα στελέχη και τα μέλη του ΚΚΕ, ότι τα διακρίνει «άγνοια, αμάθεια, αδυναμία άρθρωσης ισχυρού πολιτικού και ιδεολογικού λόγου»! Γι' αυτό παρασύρονται (!) από την ηγεσία!...

Τέτοια γράφουν, ανερυθρίαστοι. Οι μόνοι που δεν χαρακτηρίζονται από αυτές τις ...αρετές είναι οι οπορτουνιστές του «Εργατικού Αγώνα», που συγκροτήθηκαν ως κίνηση εκτός ΚΚΕ για να επιδράσουν μέσα στο ΚΚΕ, όπως εξάλλου το ομολογούν.

Η παραπάνω πρακτική τους είναι άμεσα συνδεδεμένη και με τα παρακάτω:

Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο 1940-41

Μια πρώτη απάντηση σε αστικές και οπορτουνιστικές επιθέσεις.
Με αφορμή την έκδοση του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ «Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο 1940-41» βγήκαν και πάλι στο μεϊντάνι γνωστοί κουκουεδολόγοι αστικών εφημερίδων, του «Έθνους της Κυριακής» (5 Απριλίου 2015) και της «Εφημερίδας των Συντακτών» (3 Απριλίου 2015), παίρνοντας τη θέση της δήθεν υπεράσπισης του Νίκου Ζαχαριάδη, τον οποίο η έκδοση του Τμήματος Ιστορίας, όπως έγραψαν, ... αποδομεί!
Γνωστή η τακτική και των ίδιων και όλων της ίδιας κοπής. Παίρνουν υπό την «προστασία» τους στελέχη του ΚΚΕ, τα τοποθετούν απέναντί του και με το γνωστό «αντικειμενικό» τρόπο τους επιχειρούν να πλήξουν το ΚΚΕ. Πιο συγκεκριμένα, να χτυπήσουν τη στρατηγική του ΚΚΕ σήμερα. Αυτή ενοχλεί!
Αλλά είναι γνωστή και η τακτική με την οποία επιχειρούν τα παραπάνω: Αποσιώπηση βασικών πλευρών της κρινόμενης έκδοσης, επιλεκτική παρουσίαση αποσπασμάτων της με τη συνοδεία εντυπωσιακών τίτλων στα δημοσιεύματά τους, για να μπορούν έτσι να ψαρεύουν στα θολά νερά.
Το επαναλαμβάνουμε: Στόχος είναι η στρατηγική που έχει χαράξει το ΚΚΕ από το 15ο Συνέδριό του και που εμπλούτισε το 19ο, καθώς και η θέση του για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
Για να φανεί ακόμα καλύτερα η ποιότητα των προαναφερόμενων δημοσιευμάτων, υπενθυμίζουμε το

Τι είδους κόμμα είναι το ΑΚΕΛ;

Κοινωνικός ριζοσπαστισμός (ΑΚΕΛ)

Η βασική αρχή και προϋπόθεση του κόμματος σύμφωνα με το προγραμματικό συνέδριο για τη διεκδίκηση της εξουσίας είναι η “διακυβέρνηση στην οποία θα μετέχει και η Αριστερά, να έχει συνέπεια με τις διαχρονικές μας θέσεις και να χαρακτηρίζεται από έναν κοινωνικό ριζοσπαστισμό.” Η αναφορά στον όρο “κοινωνικος́ ριζοσπαστισμός” προσδιορίζεται από το κόμμα με σαφήνεια ως εξής: “όταν αναφερόμαστε σε κοινωνικό ριζοσπαστισμό, ασφαλώς δεν αναμένουμε ότι θα είναι τέτοιας έκτασης ώστε να οδηγεί στην ανατροπή του κυρίαρχου συστήματος.” Με άλλα λόγια ο κοινωνικός ριζοσπαστισμός του κόμματος έγκειται σε ενός είδους προγράμματος “διακυβέρνησης – το οποίο – δεν θα οδηγεί στην αλλαγή του καπιταλιστικού συστήματος, – το οποίο όμως – δεν σημαίνει ότι σε μια σειρά ζητήματα δεν θα πρέπει το κυρίαρχο σύστημα να αμφισβητηθεί”. Από την άλλη όμως καταδεικνύεται και ένας κίνδυνος: “εάν οι προγραμματικές θέσεις της Αριστεράς δεν

Πορεία ρήξης με τον αναθεωρητισμό και τον οπορτουνισμό

Το καθήκον διαχωρισμού των επαναστατικών δυνάμεων από τις οπορτουνιστικές σε διεθνές επίπεδο έμπαινε πριν ακόμα από την ίδρυση της Γ' Διεθνούς (1919). Ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι στη Ρωσία από το 1903 είχαν αναδείξει την ανάγκη οργάνωσης «Νέου Τύπου» που θα χαρακτηριζόταν από ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική ενότητα, θα αποτελούνταν από συνειδητούς πρωτοπόρους εργάτες και θα είχε ως στρατηγική την κατάκτηση της εξουσίας.

Με το ξέσπασμα του ιμπεριαλιστικού Α' Παγκόσμιου Πολέμου, τα σοσιαλδημοκρατικά - ρεφορμιστικά κόμματα πέρασαν στην ανοιχτή προδοσία της εργατικής τάξης, μετατράπηκαν σε κόμματα σοσιαλσοβινιστικά, στηρίζοντας την αστική τάξη των χωρών τους και καλώντας την εργατική τάξη στη χώρα τους να ριχτεί στη σφαγή. Καταπάτησαν τις αποφάσεις των διεθνών σοσιαλιστικών συνεδρίων της Στουτγάρδης (18-24 Αυγούστου 1907), της Κοπεγχάγης (28 Αυγούστου - 3 Σεπτέμβρη 1910) και της Βασιλείας (1912), για δράση μετατροπής του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε πάλη για την

Το παράδειγμα της Ιαπωνίας: Η «παρατεταμένη ύφεση» και τι κρύβουν

«Ενα φάντασμα πλανιέται πάνω από την παγκόσμια Οικονομία, 

το φάντασμα μιας παρατεταμένης ύφεσης παρόμοιας με αυτήν που καθήλωσε την Ιαπωνία για μια δεκαπενταετία. Οπως μας πληροφορεί χτεσινό τηλεγράφημα του Reuters, στο Τόκιο η εταιρεία καρυκευμάτων "Καγκόμ" αποφάσισε για πρώτη φορά εδώ και είκοσι πέντε χρόνια να αυξήσει την τιμή της μπουκάλας του κέτσαπ, αλλά αγωνιά γιατί φοβάται ότι οι καταναλωτές δεν έχουν ακόμη κατανοήσει την πολιτική ενίσχυσης του πληθωρισμού που προωθεί η κυβέρνηση Αμπε! (...) Το σχέδιο απόφασης της Ομάδας των G-20 ζητά αποφασιστική δράση στη νομισματική και δημοσιονομική πολιτική για να αποτραπεί ο κίνδυνος παρατεταμένης ύφεσης», έγραφε το «Εθνος», 11/2/2015. Η καμπάνα χτυπά για την Ευρωζώνη, για την οποία όλοι οι διεθνείς καπιταλιστικοί οργανισμοί, ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, ζητούν εφαρμογή πολιτικής δημοσιονομικής χαλάρωσης, πληθωρισμού, όπως και το G-20, ή, διαφορετικά, επεκτατική πολιτική ή πολιτική ενάντια στη λιτότητα, φέρνοντας ως παράδειγμα τις ΗΠΑ που ξεπέρασαν την κρίση. Βεβαίως, η εργατική τάξη, ο λαός στις ΗΠΑ ζει