Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

Το "θαύμα" της Ιρλανδίας

Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
Το «θαύμα»... τετραγωνίστηκε!
Τη δεκαετία του '90 αλλά και ως τα μέσα της δεκαετίας του 2000, η Ιρλανδία, ο
λεγόμενος και «κέλτικος τίγρης», ήταν το «θαύμα της ανάπτυξης». Το πού κατέληξε
ο «τίγρης» είναι γνωστό...
Ελα, όμως, που για κάποιους η Ιρλανδία συνεχίζει να αποτελεί «υπόδειγμα». Πόσες
και πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει, για παράδειγμα, ότι για την κατάσταση
στην Ελλάδα δεν φταίει η πολιτική που εφαρμόζεται, αλλά ο «τρόπος», το «πώς»
εφαρμόζεται.
Κυβερνητικοί αξιωματούχοι και διάφοροι ινστρούχτορες της συμφοράς το
επαναλαμβάνουν σαν χαλασμένο μαγνητόφωνο:
«Δέστε - λένε - εκεί, στην Ιρλανδία, το Μνημόνιο πέτυχε»!
Εκείνο, επομένως, το οποίο βάσιμα θα μπορούσαμε να υποθέσουμε είναι ότι το
περασμένο Σάββατο που χιλιάδες Ιρλανδοί ξεχύθηκαν στους δρόμους φωνάζοντας
«Θέλουμε δουλειές και όχι χρέος!»,
το έκαναν για να «πανηγυρίσουν» την... επιτυχία του Μνημονίου στην Ιρλανδία.
Με άλλα λόγια, δε φτάνει που στην Ιρλανδία είχε... πετύχει το «θαύμα της
ανάπτυξης» (αυτό που μετά έφερε το Μνημόνιο), τώρα έχει... πετύχει και το «θαύμα
του Μνημονίου»!
Το «θαύμα» στο... τετράγωνο, δηλαδή...
*
Ας δούμε, όμως, τι ήταν αυτό που «πέτυχε» (και) στην Ιρλανδία:
Η Ιρλανδία, μετά από τους υψηλούς ρυθμούς καπιταλιστικής ανάπτυξης των
προηγούμενων δεκαετιών, που (όπως και στην Ελλάδα) στηρίχτηκαν στην ασυδοσία
του κεφαλαίου και στην καταβαράθρωση των εργασιακών δικαιωμάτων, βρέθηκε σε
καθεστώς Μνημονίου από τα τέλη του 2010. Η δική της «διάσωση» κοστολογήθηκε
από την τρόικα στο ύψος 85 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Αυτό που συνέβη έκτοτε είναι ότι το πολιτικό κατεστημένο της Ιρλανδίας, από τα
85 δισ. ευρώ της «σωτηρίας» που υπέστη ο ιρλανδικός λαός, τα 64 δισ. ευρώ - ποσό
που ανέρχεται στο 40% του ΑΕΠ της χώρας - τα διοχέτευσε στις τράπεζες στο όνομα
της «διάσωσης» του τραπεζικού συστήματος!
Μεγάλο μέρος αυτής της «διάσωσης», αφορούσε την εθνικοποίηση της τράπεζας
«Anglo Irish Bank» και της τράπεζας «Irish Nationwide». Τα κονδύλια που δόθηκαν
σε αυτές τις τράπεζες εγγράφηκαν στο δημόσιο χρέος της χώρας, το οποίο από 70%
του ΑΕΠ εκτινάχτηκε σε πάνω από το 100% και τώρα αυτόν τον πακτωλό προς
τους τραπεζίτες, που βαφτίστηκαν «δημόσιο χρέος», καλείται να το αποπληρώσει ο
ιρλανδικός λαός!
Ο ιρλανδικός λαός για την ενίσχυση μόνο αυτών των δυο τραπεζών, καλείται κάθε
χρόνο να πληρώνει 3,1 δισ. ευρώ για κρατικά ομόλογα που εκδόθηκαν σε βάθος 40
ετών!
*
Το «θαύμα» της Ιρλανδίας δεν έχει επομένως καμία σχέση με εκείνα τα παλιά
θαύματα, όπου πολλαπλασιάζονταν τα ψάρια για να τρέφονται οι άνθρωποι.
Εδώ είναι τα χρέη των τραπεζιτών και των κεφαλαιοκρατών που μεταφέρονται
πολλαπλάσια στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων, που με τη σειρά τους

Καρλ Μαρξ

«Ο κομμουνισμός δεν είναι για μας μια κατάσταση πραγμάτων που πρόκειται να εγκαθιδρυθεί, ένα ιδανικό προς το οποίο πρέπει να προσαρμοστεί η πραγματικότητα. Ονομάζουμε κομμουνισμό την πραγματική κίνηση που καταργεί την παρούσα κατάσταση πραγμάτων».